Ike, het grote verhaal

Na de terugkomst van de expeditie na Gustav was iedereen wel even toe aan wat rust. Het was niet erg waarschijnlijk dat er nog een expeditie aan zat te komen vanwege het feit dat er geen financiering meer was voor nog een expeditie. Na twee dagen kwam er al het bericht dat we wellicht toch nog een keer richting het zuiden zouden gaan voor een tweede interception, ditmaal orkaan Ike. Na wederom enkele dagen uitstel kwam er uiteindelijk toch het startsein. Het uitstel werd ditmaal veroorzaakt door het feit dat de baan van Ike enkele malen veranderde; in eerste instantie leek het erop dat Ike Florida zou treffen, maar uiteindelijk zou Ike via Cuba de golf van Mexico richting Texas trekken. De zondag voor vertrek hebben we in de loods van CSWR de wagens geprepareerd; instrumenten gecheckt, van baterijen voorzien, veiligheidsprocedures doorgelopen, etc. Dit in tegenstelling tot de expeditie naar Gustav, die nogal last-minute en chaotisch van start ging 😉 Dinsdagmiddag vertrokken we uiteindelijk, op dat moment nog in de veronderstelling dat Ike wellicht aan land zou komen ergens op de grens van Mexico en de Verenigde Staten. Hiervoor moest ik een speciale handtekening halen zodat mijn visa nog geldig zou zijn, mocht ik het land weer in willen 😉 Na vertrokken te zijn met een groter team (8 personen waarvan 3 later zouden invliegen) en meer materieel (10 pods, twee probe-trucks, de DOW en later nog een huurauto) begon de wederom lange tocht naar het zuiden. Omdat we ditmaal goed voorbereid en met meer tijd tot het tijdstip dat de orkaan aan land zou komen op pad gingen konden we het relatief rustig aan doen. Ditmaal hoefden we niet de hele nacht door te rijden om op tijd te zijn. We hebben tweemaal een motel kunnen nemen en dus goed kunnen slapen. Onderweg bleek dat Ike iets meer naar het noorden af zou gaan buigen, meer richting het gebied tussen Galveston Island en Houston, dus gingen we die kant op. Na een rit van twee dagen kwamen we aan in het gebied waar Ike aan land zou komen. Onderweg kwamen we weer een stroom van auto’s en trucks tegen volgepakt met huisraad, boten, families, etc. Het evacuatiesignaal werd uiteindelijk gegeven voor een vrij groot gebied, eerst nog uitgesteld vanwege het feit dat het vrij onzeker was waar Ike daadwerkelijk aan land zou komen. Dit advies en later verplichte evacuatiebericht werd zeer serieus genomen door de bevolking en overal waren mensen hun ramen aan het dichttimmeren, zandzakken aan het vullen en auto’s aan het inpakken. Tijdens onze verblijven in de motels kregen we zeer veel aandacht door de lokale bevolking, de doppler radar op de DOW trekt veel bekijks, omdat het uiteraard een vrij ongewone vertoning is. Het team dat was komen invliegen was de dag voordat wij arriveerden met de DOW en de probes op verkenning uitgegaan om geschikte lokaties te zoeken voor de pods. Tijdens Gustav hadden we zo weinig tijd dat we de pods in een noodtempo moesten plaatsten voordat de storm arriveerde. Ditmaal wilde Josh dit voorkomen en had hij samen me twee anderen de hele dag posities gemarkeerd die geschikt waren.

Omdat we na aangekomen te zijn en een dubbelcheck van al onze apparatuur zelfs tijd over hadden, zijn we met de twee probes wat rond gaan rijden op Galveston Island, waar het middelpunt van Ike werd verwacht om aan land te komen. We zijn toen naar de boulevard gegaan die Galveston Island beschermd tegen de zee, de zee was inmiddels al op komen zetten en hoge golven sloegen tegen de damwand aan en creeerde spectaculaire waterfonteinen. Het strand was uiteraard al niet meer te zien en de golven sloegen nog net niet over de pieren die de zee in liepen. Uiteraard wilden we goed dichtbij komen wat ik en nog een teamlid helaas moesten bekopen met een volledig natte kledij tot gevolg na een overwacht grote golf 😉 Maargoed, dat was het wel waard, als je het echt wilt ervaren moet je het voelen 😉 Daarna moesten we nog een locatie verkennen voor Josh om eventueel een pod te gaan plaatsten, maar we werden tegengehouden door de politie, de brug die we wilden verkennen was afgesloten. De huizen rondom die plek waren overigens onbeschermd, er was geen dijk en het gebied was dan ook zeer kwetsbaar voor de vloed die werd verwacht als gevolg van het feit dat Ike al het water opstuwde plus het feit dat het moment van aan land komen van de storm overeen kwam met de normale vloed. De vloed bovenop de normale vloed die werd verwacht was  5-7m. Dit zou genoeg zijn om heel Galveston Island onderwater te zetten (wat overigens ook gebeurde, lees verder). Het gebied was dan ook volledig geevacueerd en er was werkelijk niemand meer. Wederom een gekke ervaring, maar na Gustav waren we hier inmiddels aan gewend.

Toen we uiteindelijk terug gingen richting de boulevard om te gaan eten met het hele team, was het volgepakt met duizendeneen televisistations die live aan het verslaggeven waren met de golven op de achtergrond. Josh werd dan ook al gauw geinterviewd tijdens een bezinestop, omdat de DOW uiteraard vragen opwekt bij iedereen 😉 Later zouden we nog door de Mexicaanse tv en een radiostation worden geintervieuwd. Na gegeten te hebben gingen we naar een hotel landinwaarts die ironisch genoeg de dag daarna, na de storm bleek te zijn getroffen en zijn dak kwijt zou zijn.

De ochtend erop gingen we op pad om de pods te plaatsen. Die avond zou de Ike aan land komen; vanaf 22u werden tropische storm windsnelheden verwacht en rond 02u zouden de windsnelheden met orkaankracht aan land komen. Het team werd opgesplitst in drie teams; de twee probes onafhankelijk, plus de DOW. Een probe zou op de hoge brug naar Galveston Island overnachten, de DOW zou aan de kust op een brug over een treinspoor overnachten en mijn team zou op een dam in Texas City in de Baai overnachten. Met overnachten bedoel ik hier de uiteraard het doorstaan van de storm. Jammergenoeg zou de storm in tegenstelling tot Gustav in de nacht aan land komen, dus we hadden minder zicht. Dit feit en de berichtgeving die ons vertelde dat de vloed nog hoger zou worden dan aanvankelijk werd aangenomen deden ons (mijn team) er toe besluiten een hogere brug op te zoeken over de baai om de storm in te doorstaan. Na alle pods te hebben geplaatst zochten we die plek op, welke midden op de zesbaans snelweg richting Galveston Island waar we haaks op de rijrichting onze truck in stelling moesten brengen om zo de neus in de wind te hebben; zouden we dit niet doen dan zou onze truck omver worden geblazen. Op dat moment was er nog vrij veel verkeer in beide richtingen op onze weghelft. Vanwege het feit dat sommige mensen de snelweg niet meer op konden komen op alle opritten werd onze kant van de weg gebruikt omdat de vloed al op begon te zetten terwijl het nog 6 uur voor de storm was, dit vanwege de immense afmetingen van Ike, wat een enorme opstuwing van het water in de Golf van Mexico veroorzaakte.Om botsingen te voorkomen plakten we onze truck vol met knipperende fietsverlichting aan de zijkant, bovendien hadden we nog de zwaailichten op ons dak. Toen begon het wachten op de orkaan, waarvan we op de hoogte werden gehouden via het radiocontact met de DOW.

Omdat het donker begon te worden en de regen begon toe te slaan in de eerste regenbanden zagen we vrij weinig vanuit de Probe. Toen de windsnelheden begonnen toe te nemen, begonnen de electriciteitsmasten en kabels verderop gevaarlijk heen en weer te slingeren met een hoop grote elektriciteitsvonken tot gevolg die de hele horizon oplichtten en bovendien alle verlichting op de snelweg (die we toen nog hadden) aan en uit lieten gaan. Na een grote windstoot en een enorme grote vonkregen kwam de verlichting niet meer tot leven en waren we letterlijk in het donker aan het tasten 😉 Via de DOW hoorden we berichten dat een huis vlakbij hen was getroffen door een electricitetiskabel en dat daardoor de boel in de fik was gevlogen. Met de toenemende windstoten sloegen de vlammen makkelijk over op huizen rondom en na verloop van tijd was het een grote vuurzee. Op een gegeven moment zouden er vier verschillende brandhaarden zijn over heel Galveston Island. Brandweer was uiteraard machteloos en was bovendien niet aanwezig want de wind was al veel te sterk om ‘veilig’ aan het werk te kunnen zijn, want er vloog vanalles door de lucht. Het team op de hoge brug naar Galveston Island berichtte hoge windsnelheden tot 45 m/s wat overeenkomt met windsnelheen van rond de 160 km/u. En daar stonden we dan in het donker heen en weer te schudden in de enorme windstoten die gepaard gingen met de buitenste regenbanden van de orkaan. Toen het oog van de orkaan naderde werden de windsnelheden groter en groter en de regen heviger. Hier maten we dan ook de hoogste windstoten, op onze plek rond de 43 m/s. Daarna werd het volledig windstil, we waren in het oog van de orkaan beland. In Gustav trok de hele oogwand over ons heen waar de hoogste windsnelheden voorkomen, maar hier kwamen we in het oog zelf terrecht. Omdat Ike een enorm grote omvang had, en ook het oog erg groot was, groter dan 70 km en de snelheid erg laag was, zaten we een half uur in het oog. We konden dan ook uit de Probe-truck om de omgeving te verkennen. We stonden op een viaduct, omdat we hoge plek wilden staan om niet in de vloed terrecht te komen. En dit was maar goed ook; toen ik naar de reling van het viaduct liep en naar beneden scheen met mijn zaklamp zag ik een grote kolkende rivier van water die een halve meter onder de top van het viaduct stroomde. Speedboten, koelkasten, tafels, stoelen, surfplanken, werkelijk alles kwam voorbij drijven en gezien de snelheid waarmee dit gebeurde ging er wel even een vlaag van onzekerheid door me heen over de veiligheid van onze plek. Toen ik het viaduct afliep, was er al snel water en aan de andere kant ook, dus we waren eiland. Na radiocontact met de DOW en de andere Probe bleek dat dit voor hen ook het geval was. Na een tweede inspectieronde bleek gelukkig dat het water alweer aan het zakken was, omdat de wind de boel nu niet meer opstuwde. Verder kwamen we allemaal beesten tegen op ons viaduct, omdat dit nog droog was; vogels, spinnen, kikkers, slangen, muizen en ratten die hun heil hadden gezocht op het droge en bovendien totaal uitgeput waren en geen moeite deden om voor ons aan de kant te gaan of te vluchten.

Na in 20 minuten helemaal kapot te zijn gebeten door vliegen die opeens overal vandaan kwamen begon het plots weer te stormen vanuit de tegenovergestelde richting, we kwamen aan de andere kant van het oog terrecht, wat betekende dat we precies het tegenovergestelde van de afgelopen uren gingen doormaken. De wind uit de andere richting, nu startend met de meest intense windvlagen die in de oogwand voorkomen en dan langszaam afnemend naar minder krachtige windstoten. We draaiden de probe-truck in tegengestelde richting en kwamen erachter dat een enorme mast voor de verlichting van de snelweg van massief staal precies in onze richting stond met de wind mee. Als dat gevaarte van naar onze inschatting 25 hoog op ons zou vallen waren we er definitief geweest, maar we konden onze positie niet meer veranderen, dus we moesten maar hopen voor het beste. En gezien het feit dat ie de eerste oogwand al had doorstaan, moesten we m enig krediet geven 😉 We waren er wel enigszins gestressed onder, maar uiteindelijk is er niets gebeurd. Het begon inmiddels licht te worden en we zagen dat het water nu de andere kant op stroomde met allerlei huisraad meevoerend. De rivier onder ons viaduct stroomde nogsteeds erg hard, hoewel het water wel enigszins begon te zakken. We waren nogsteeds ingesloten door het water, aan alle kanten en toen het begon te zakken werd duidelijk dat de hele snelweg vol brokstukken lag; wier, hout, boten, noem maar op, het lag er mee bezaaid. We konden dan ook niet weg voordat we de weg vrijgemaakt hadden, maar dit leek een onbegonnen taak, omdat het wegslepen van kasten, planken, etc over 20 km naar Texas City waar onze pods stonden simpelweg niet kon. Bovendien moesten we uitkijken voor alle spijkers die overal in de stukken hout zaten, want een lekke band was wel het laatste wat we konden gebruiken.

Onze radio was halverwege de storm uitgevallen, dus we konden niet meer communiceren met de DOW en de Probe verderop. We konden nog wel mobiel bellen gelukkig, en beide teams waren totaal ingesloten door de brokstukken en een uitweg was er simpelweg niet, bovendien was de DOW ook nogsteeds ingesloten door water. Op Galveston Island dat rechtstreeks aan de zee ligt, was de schade enorm, alle huisraad lag overal en alles was kapot of stond onder water. Bovendien waren er nog de branden die veel huizen hadden verwoest. Tussen al deze brokstukken en elende stonden overal nog pods, die een dag eerder waren geplaatst en weer opgepikt moesten worden voor we konden vertrekken. Gezien het feit dat we zelf al niet konden bewegen, werd dat een moeilijke opgave, dus was de enige optie om te wachten tot de overheid de weg zou gaan vrijmaken of zelf proberen de boel bereikbaar te maken.v

Mijn team had het geluk dat er aan een richting van de snelweg minder brokstukken lagen door een muur in het midden waartegen alle brokstukken lagen opgestapeld. Aan de andere kant waren al mensen aan het proberen begaanbaar te maken van de weg. Met een hoop geslinger en gehobbel over vanalles en nog wat kwamen we aan in Texas City, wat beschermd was door een damwand. Daarbinnen viel de schade in tegenstellin tot wat we verwachtten erg mee. In elk geval was de vloed hier niet binnengekomen. Wel was er veel schade aan gebouwen, maar omgevallen bomen of electriciteitsmasten als in Gustav waren er bijna niet. Sommige gebouwen waren ernstig beschadigd, waarvan sommigen totaal waren ingestort. Toen we langs ons hotel reden van de vorige nacht was het halve dak verwenen en de voorkant geheel ontwricht. Na onze pods opgepikt te hebben zonder al teveel problemen (we hadden geluk) hadden we bijna geen bezine meer. En tankstations waren niet open of in gebruik 😉 De DOW had alle jericans met benzine bij zich, die we als voorzorgsmaatregel bij ons hadden, dus zat er voor ons niets anders op dan wachten op de Probe en de DOW die vast zaten op Galveston Island.

Na een paar uur gewacht te hebben hadden de DOW en de Probe met hulp van de overheden en andere mensen de pods weten op te picken en zich met veel moeite weten te bevrijden van Galveston Island. Uiteindelijk waren we weer samen en kregen we onze benodigde benzine van de DOW zodat we weer verder konden. Omdat drie van onze teamleden weer op het vliegtuig terug zouden vliegen vanuit Houston, gingen we richting Houston, waar een hotel was geboekt. Ike was na aan land te zijn gekomen plots van richting veranderd en naar net noordelijker gelegen Houston getrokken. In Houston was het een grote chaos, op straat stond overal rond de 30 cm water, 5 miljoen mensen zaten zonder stroom, en een hoop straten lagen bezaaid met bomen, geknapte electriciteitsmasten en brokstukken. In de verste verte niet vergelijkbaar met de enorme schade op Galveston Island veroorzaakt door de stormvloed, maar het was werkelijk een chaos. Na tientallen pogingen om ons hotel te bereiken, die bovendien geen electriciteit en water meer had, besloten we verder landinwaarts te trekken, weg uit de chaos. Uiteindelijk hebben we in Austin overnacht, waar we wel stroom en water hadden.
De volgende dag zijn we wederom op pad gegaan naar het noorden richting Boulder. Ditmaal wat relaxter en met meer stops. Ik typ dit wederom in de auto, omdat ik er nu de tijd voor heb 😉 Ike was in veel opzichten totaal anders dan Gustav; ditmaal was het ‘s nachts dus we zagen niet veel. Qua intensiteit had ik het gevoel dat de windsnelheden lager waren dan tijdens Gustav. Daartegenover staat dan weer dat Gustav kleiner was, en relatief minder lang hoge windsnelheden had. Ike was heel erg groot en de hoge windsnelheden hielden dan ook heel lang aan, van 22u tot en met 6u ‘s ochtend hadden we windsnelheden die boven die van tropische stormkracht lagen en ongeveer 4u met orkaankracht (met uitzondering van het oog uiteraard). Het zien van al het water met alle brokstukken was werkelijk even onwerkelijk als angstaanjagend. De inwoners zullen nog wel even moeten wachten voor ze terug kunnen keren naar huis, als dat er nog is. Qua impact heeft Ike misschien meer invloed gehad, omdat het ook Houston heeft geraakt. Gustav ging achteraf om New Orleans heen en bespaarde daarmee veel ellende. Maar het was wederom een ongekende ervaring die ik me levenslang zal heugen. Fantastische ervaring! Goed ik kap ermee, groeten, Rutger.

Add a Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *