Orkaanchase Gustav, het grote verhaal! foto's en video

[Voor nieuwe foto’s en video: zie onderaan de text]

Na verschillende signalen dat orkaan Gustav aan land zou komen op een voor ons team ongunstige plek werd zaterdagochtend uiteindelijk de beslissing genomen om niet te vertrekken naar Louisiana. Omdat de resultaten (de te meten data) afhankelijk zijn van de positie ten opzichte van de orkaan, was het voor ons erg belangrijk om zo dicht mogelijk bij de kust te komen, zodat de storm nog zijn volledige kracht bezit. Aangezien de orkaan volgens de modellen aan land zou komen in het gebied ten oosten van New Orleans, dat bestaat uit een moerassig gebied waar geen wegen zijn, leek het voor ons ongunstig om te gaan. Twee uur na deze ‘definitieve’ beslissing werd uiteindelijk toch nog de beslissing genomen om toch te vertrekken. Gustav had net Cuba verlaten en signalen dat de orkaan weer aan kracht begon te winnen, deden er toe leiden dat Josh Wurman alsnog de beslissing nam om het team te laten vertrekken, hoewel de twijfels over de plek waar de orkaan aan land zou komen bleven bestaan.

Het team bestaat uit werknemers van Josh’ eigen onderzoeksinstituut CSWR (Center for Severe Weather Research) en nog een paar vrijwilligers, waaronder ikzelf en nog een studente van Colorado University. Na de boel gepakt te hebben gingen we naar de loods waar de DOW (Doppler On Wheels), in feite een Doppler radar (X-band) op een truck gemonteerd en de Probe (een truck waarin die wordt gebruikt om meetunits ‘pods’ uit te zetten en bovendien zelf over meetapparatuur beschikt) moesten worden voorbereid. De meetapparatuur en dataloggers van de pods moesten worden klaar- en water-dicht gemaakt.

Vanuit Boulder vertrokken we met de twee voertuigen in de richting van Houma een plaatsje ten zuidoosten van New Orleans waar Gustav waarschijnlijk aan land zou komen. De af te leggen afstand was ongeveer 2400 km, dus we hadden wel even voor de boeg. Aangezien de beslissing erg laat werd genomen om alsnog te gaan, moesten we aan een stuk door blijven rijden om op tijd te zijn. Via Kensas, Oklahoma en Texas bereikten we uiteindelijk Louisiana, waar inmiddels een grote exodus plaatsvond in de richting vanwaar wij kwamen. Aan onze kant was het echter erg rustig en we konden dan ook flink doorrijden. Op de radio hoorden we dat mensen al dagen aan het evacueren waren en dat door de toegenomen drukte sommige mensen er wel 24 uur over deden om 200 kilometer verder te komen. Ter vergelijking; wij reden vanuit Boulder, Colorado in 24u naar de kust van Louisiana. Uiteindelijk zou 95% van New Orleans zijn ontruimt en ook in het gebied waar wij zijn geweest was praktisch iedereen geevacueerd. Ramen waren dichtgespijkerd en zandzakken lagen opgestapeld rond de deuren van de huizen. Op de radio werd constant bericht dat evacuatie noodzakelijk was en dat het negeren van dit bevel (want in sommige gebieden was evacuatie verplicht!) wel eens de slechtste beslissing uit ons leven kon zijn. Ik moet eerlijk zeggen dat het wel een vreemd gevoel gaf om een gebied in te rijden waar iedereen uit probeert te vluchten vanwege het aankomende gevaar. En ons team wilde dan ook nog eens in het ‘oog’ van de orkaan terrecht komen, waar rondom het oog de hoogste windsnelheden plaatsvinden. Gedurende onze rit richting de zuidkust namen de berichten dat Gustav in kracht toenam in eerste instantie toe, de sfeer in het team was dan ook goed omdat wij ‘in naam van de wetenschap’ natuurlijk hoopten op een enorm hevige storm omdat die nu eenmaal zeldzaam zijn afgezien van alle schade aan bezittingen van mensen om nog maar niet te spreken van de potentiele doden.

Na een slopende rit kwamen we uiteindelijk ’s avonds laat aan in Louisiana. Terwijl we richting Houma reden begon het hevig te regenen en werden de eerste invloeden van Gustav, de regenbanden aan de randen, zichtbaar. De wind was nog relatief rustig, maar ook deze begon toe te nemen. De berichten van het National Hurricane Center meldden inmiddels een afname van de orkaankracht. Gustav bezat op dat moment nog de klasse van categorie 4, wat in feite een allesverwoesten de orkaan is. Enkel categorie 5 is sterker, vanaf categorie 3 wordt een orkaan ‘major’ genoemd, wat in aangeeft dat het een zeer reeel gevaar en verwoestingskracht met zich meebrengt. Uiteraard was deze afname in kracht niet waar wij op hoopten. Na de 24u aan een stuk door gereden te hebben kregen we even de tijd om uit te rusten in een motelletje dat nog open was in Houma (alles was geevacueeerd, maar dit motelletje was nog open om een of andere reden). Na 3 uur geslapen te hebben vertrokken we met het team richting de kust en zetten we meerdere ‘pods’ uit op verscheidene plekken ter ondersteuning van de DOW. Door de ‘pods’ strategisch te plaatsen konden de gegevens van de DOW gaan vergelijken met die van de ‘pods’ om te kijken of dit correleerde. De wind was inmiddels al flink toegenomen, maar nog niet dermate ernstig dat er bomen om begonnen te vallen. Wel zagen we in de verte meerdere vonken van electriciteitsmasten ten gevolge van de wind. De pods wilden we het liefst op een locatie neerzetten die niet werd beinvloed door de effecten van gebouwen, bomen en of andere infrastructuur. Verder wilden we niet dat de apparatuur onder water zou komen te staan ten gevolge van overstroming dus zochten we ‘hogere’ locaties. Aangezien het donker was konden we nog niet erg veel zien en kwamen we midden in een weiland vast te zitten in een sloot bij het keren van de wagen. Na met enige schade weer verder te zijn gereden vonden we een geschikte locatie ergens midden in een land waar we de pod handmatig heen moesten slepen. Nadat het uiteindelijk licht werd plaatsten we de ander vier pods en moesten we nog een veilige locatie vinden voor de DOW. Na uiteindelijk gesettled te zijn, begon het wachten op de orkaan die nog boven de zee lag maar al flink begon huis te houden aan de randen.

Er was nog een pod overgebleven die we moesten plaatsen op een locatie ver van de DOW. Onderweg naar die plek lagen er al her en der bomen omver en electriciteitsmasten stonden gevaarlijk heen en weer te schudden evenals de nog overeindstaande bomen langs de weg. Ook moesten we voorzichtig zijn met het rijden aangezien de meetapparatuur boven op onze truck dermate hoog was dat de bungelende electriciteitskabels makkelijk de apparatuur konden raken. Op een stroomschok zaten we natuurlijk niet te wachten. Na een lange tocht naar de locatie voor de te plaatsen pod konden we uiteindelijk niet verder door omgevallen electriciteitsmasten en plaatsten we daar de laatste pod. Op de weg terug lagen er nog meer bomen omver. Na een lange rit kwamen we uiteindelijk weer terug op onze ‘veilige’ plek bij de DOW. De wind begon inmiddels enorm toe te nemen op de nadering van het oog. Op de radio hoorden we dat de orkaan inmiddels aan land was gekomen en zich richting ons verplaatste. De radar deed inmiddels zijn werk en draaide in de rondte om de windsnelheden in een straal van 7 km rondom onze plek te meten. Op de radarbeelden konden we windstoten aan zien komen, dat was wel een gave ervaring. Een donkerpaarse pit die richting ons kwam zag er gevaarlijk uit en na enkele seconden begon de hele auto heen en weer te schudden en een stalen loods naast de DOW begon gevaarlijk heen in weer te schudden.

Toen het oog ons begon te passeren maten we windsnelheden tussen de 150-170 km/u. Om ons heen in de verte zagen we bomen omknakken, dingen door de lucht vliegen en hekken en andere kleine dingen door de lucht vliegen. Recht voor ons viel een boom op een tuinhuis, achter ons viel een boom op een huis waardoor het dak zwaar beschadigd raakte en de stalen loods vlak naast ons begon steeds gevaarlijker heen en weer te zwieberen. Op een gegeven moment kwamen twee stalen balken waarmee de loods in de grond zat verankerd los van de grond. Op dat moment begon ik te filmen en terwijl ik dat deed kwam de derde steunbalk los van de grond waarna uiteindelijk recht voor mijn neus (3 meter voor ons) het hele gebouw de lucht in ging. [zie video onderaan de text] Dat was enorm gaaf om te zien kan ik je vertellen, natuurlijk is de schade niet best, maar om te zien dat een windstoot zo’n heel gebouw naar de filistijnen helpt geeft wel aan wat voor krachten er vrijkomen. Ongelooflijk. Toen het oog van storm vlak bij ons lag zij we op een gegeven moment de trucks uitgegaan om met ons volle gewicht in de storm te gaan hangen. Dat was enorm vreemd om te ervaren, je kon er met je volle gewicht in gaan hangen en dan nog werd je weggeblazen. Omdat er verder geen bomen of masten rondom ons waren was dit relatief veilig. Ik ben wel gigantisch hard op m’n donder gegaan en een ander teamlid was z’n bril kwijt na een forse windstoot 😉 Maargoed, dat is de prijs die je betaald voor waaghalserij. Na de passage van het oog begon de wind te draaien in de tegenovergestelde richting (de wind draait tegen de klok in rondom het oog van de orkaan, dus na passage draait de windgeleidelijk naar de tenovergestelde richting). De windsnelheden bleven redelijk gelijk rondom het oog, met enorme windstoten waarbij om ons heen heel veel bomen omver gingen en de suikerriet-plantage naast ons volledig plat werd geslagen.

Toen de passage volledig was, gingen we weer op pad om de ‘pods’ die we hadden uitgezet over een vrij groot gebied weer op te pikken. Al na 50 meter waren we ingesloten door een zee van bomen die de weg blokkeerden en werd duidelijk wat er aan schade was aangericht. Werkelijk overal lagen bomen over de weg, op huizen en lagen overal brokstukken die overal vandaan kwamen. Na 3 uur lang bomen aan de kant te hebben gesleept, over of om omgevallen elektricteitsmasten te zijn gereden en hele stukken met de pods te hebben gesleept om ze weer terug te halen, omdat we er niet meer bij konden met de trucks begonnen we onze opmars terug in de richting van het noorden. Onderweg zagen we wat een schade er was aangericht; we zagen volledig leeggeblazen huizen en schuren, daken van huizen die over de weg lagen, bomen omver, een kerktoren die van de kerk was geblazen, benzinestations omvergeblazen, billboards en verkeersborden die waren omgeknakt, werkelijk overweldigend (zie foto’s).

De data die we uiteindelijk hebben verzameld is van belang voor onderzoek naar de eigenschappen van de ontwikkeling van orkanen boven land. Aangezien de interactie met het land de orkaan snel afremd en sommige structuren (bossen, dorpen, landerijen) verschillende invloeden hebben op de manier waarop de windstoten zich vormen is het van belang de wind data te analyseren. Uiteindelijk zouden deze metingen bij moeten dragen aan de verbeteringen van weermodellen om de voorspellingen (die steeds beter worden) nog beter te maken en zodoende de burger nog beter te beschermen of in te lichten. Het team was uitermate tevreden over de resultaten en de plek die we gekozen hadden; later bleek dat de muur van het oog precies over ons heen was getrokken waardoor we lange tijd de hoogste windsnelheden maten. Later hoorden we op het nieuws dat de destructie in Houma, waar wij waren, veruit het ergst was en dat gezien de schade iedereen werd afgeraden die kant op te trekken voordat de hulpdiensten en electriciteitsmaatschappijen alle bomen en masten weer in orde hadden gebracht. We zaten dus midden in het epicentrum van de orkaan en de plek die Josh Wurman had uitgezocht was dan ook perfect voor onze doeleinden, uiteraard ook de gevaarlijkste 😉

Tijdens de lange toch uit het rampgebied met alle omgevallen bomen en electriciteitsmasten kwamen we op de snelweg vast te zitten aan een electriciteitskabel die op een meter boven het wegdek hing. We waren constant allert op bomen, brokstukken en electriciteitskabels maar deze was aan onze aandacht ontglipt. Onze apparatuur op de Probe-truck was door de kabel geraakt en naar de knoppen, bovendien zaten we muurvast aan de kabel, waarvan we niet wisten of er nog electriciteit op stond. Uiteindelijk zijn we losgekomen na een heldhaftig optreden van een van onze teamleden die het aandurfde de kabel vast te pakken en los te trekken. Via de andere kant van de snelweg in tegenovergestelde richting zijn we daarna onder de kabel door gekomen.

Momenteel zit ik in de auto en rijden we terug naar Boulder, Colorado. Aangezien de rit erg lang duurt had ik wel even tijd om dit verhaal te schrijven. Het was een overweldigende ervaring die ik als meteoroloog al lang op mijn verlanglijstje had staan. Ik had eerlijk gezegd ook niet verwacht dat ik deel uit zou maken van een dergelijk team tijden mijn verblijf in de VS, maar door toevalligheden en geluk ben ik er toch in terrecht gekomen. Werkelijk een super-ervaring en iets wat me altijd bij zal blijven; de impact en ontzagwekkende krachten tijdens de orkaan en de destructie die we daarna aantroffen hebben zeker een grote indruk op me gemaakt. De orkaan bleek uiteindelijk op het randje een categorie 3 te zijn geweest. Ik weet dan ook niet wat de ravage van een categorie 5 dan wel niet moet zijn. Feit is dat het een fantastisch avontuur was en achteraf ook wel erg onwerkelijk; Je scheurt naar het gebied toe in 24u, staat midden in zo’n storm waar enorme schade wordt aangericht, en je rijd weer terug. Terug in Colorado lijkt het of er niets is gebeurd. Maargoed, de ervaring samen met de foto’s zijn fantastisch om op terug te blikken!



One Comment

Add a Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *